Przyjaźń nie wylicza

„Miłość cierpliwa jest,

łaskawa jest.

Miłość nie zazdrości,

nie szuka poklasku,

nie unosi się pychą;

nie dopuszcza się bezwstydu,

nie szuka swego,

nie unosi się gniewem"

Ten fragment listu do Koryntian znają wszyscy. Wszyscy wiemy jaka miłość jest i jaka nie jest, a może raczej jaka powinna być, bo jaka jest w rzeczywistości to już trudniejsza sprawa.

A jaka jest przyjaźń? Tak. Taka banalna, mniej wychwalana ale wszystkim dobrze znana.  Nie boję się nawet zaryzykować stwierdzenia, że ważniejsza od miłości. Bo trwalsza, bo zbudowana powoli i na emocjach racjonalnych, przyjaźń jest constans.  Jest stabilna, nie jest urokiem który szybko przychodzi a jeszcze szybciej odchodzi.  Bez namiętności, bez interesowności, taka zwykła, mniej szalona ale trwalsza niż niejedna skała – przyjaźń.

 Przyjaźń jest tylko wtedy przyjaźnią gdy jest bezinteresowna. Robimy coś dla kogoś tak po prostu, żeby sprawić mu radość, uszczęśliwić go. Bo jest dla nas ważny, bo jego szczęście jest naszym szczęściem.  To takie banalne, że aż żenująco jest o tym pisać. Ale niestety zauważyłam, że niektórzy mają z tym problem.
Jeżeli robisz coś dla kogoś i oczekujesz czegoś w zamian fizycznie, a nie emocjonalnie (oddałam kanapkę chcę zajebistą bułkę)- to nie jest przyjaźń. To jest wymiana- prześpię się z szefem, dostanę awans.  Tylko ubrana w ładne słowa, ale wymiana. Rodzaj interesu, który ma przynieść każdej ze stron jakąś korzyść.

Ludzie chyba przestali dostrzegać różnicę.  A przecież przyjaźń nie wylicza, co ty zrobiłeś dla mnie a co ja zrobiłam dla ciebie i czy nasze wysiłki się równoważą. To nie jest płacenie za owoce na ryneczku, gdzie cena musi być tożsama z wagą towaru. Jeden człowiek potrafi pięknie malować i przyniesie Ci obraz, który wypełni puste ściany nowego mieszkania. Drugi jest mistrzem kulinarnym i zaprosi przyjaciół na przepyszną kolację. Czy te rzeczy się równoważą? Ktoś może powiedzieć, że nie. Bo przecież czas spędzony nad malowaniem obrazu a czas włożony w ugotowaniu kolacji, mają się do siebie nijak. Czyli co, ten drugi jest złym przyjacielem?

Widzicie teraz absurd o którym piszę?

Problem, że ten absurd jest rzeczywistością. Może bardziej niż z chęci posiadania, wynika z  wybiórczej pamięci ludzi.

Należę do wymierającego gatunku ludzi wdzięcznych, pamiętam każdą błahostkę, którą ktoś dla mnie zrobił. Każdą sekundę swojego życia, którą dla mnie poświecił. I jestem za to wdzięczna. Czasami chciałabym bardziej, ale bywa że mam na to za mało czasu i pieniędzy. Szkopuł w tym, że większość ludzi pamięta to co oni zrobili dla Ciebie ale jakoś bardzo ciężko idzie im zapamiętanie tego, co oni dostali i dopiero, gdy zaczniesz im wyliczać, sobie przypominają.

Uświadamiają sobie ile dostali prostych, małych rzeczy, po czym zapada ta niezręczna cisza, bo przecież to były tak małe, że aż umknęły w pamięci, gdzieś tam pomiędzy neuronem a synapsą się zaplątały i nie przeszły dalej do pamięci długotrwałej.

Bo dla jednego człowieka mała rzecz może być wielka. Jak ten wdowi grosz, który z jednej strony jest nic niewart ale z drugiej jest ogromnym darem i bezcennym gestem.

Tylko ludziom ciężko to dostrzec, że to twój ostatni grosz, małe nic i wielkie coś. Musisz im wyliczyć. Podczas wyliczanki dociera do nas, że tych gorszy się trochę uzbierało i właściwie to całkiem sporo kasy.

Ale wtedy już jest za późno. Bo już zostało wyliczone, po kolei. Jak grzechy w konfesjonale. I wasza przyjaźń zyskała cenę detaliczną. Od tej pory nie będzie już darmowa, będzie płatna. Po czasie trafi na sklepowe półki i cena też pójdzie w górę. Aż pewnego dnia obudzicie się i zadacie sobie sprawę, że waszego przyjaciela ktoś kupił i już go nie ma.